Wie op zaterdagochtend vroeg het sportpark van cvv Berkel oploopt, kan hem bijna niet missen. Nog vóór de eerste spelers arriveren, staat Johan van Aalst al klaar. Al decennialang is hij een vaste waarde binnen de voetbalclub – iemand die liever op de achtergrond werkt, maar van onschatbare waarde is.
Van Aalst begon zijn voetbalavontuur al op achtjarige leeftijd. Zijn actieve carrière eindigde vroeg, op zijn achttiende, na een hardnekkige enkelblessure. “De pijn bleef helaas,” vertelt hij nuchter. Maar stoppen met voetbal? Dat zat er niet in. Vrijwel direct vond hij zijn plek langs de lijn, eerst door zijn vader te helpen met het gastheerschap op zaterdagochtend. In een tijd zonder apps en computers betekende dat: telefoontjes aannemen, tegenstanders informeren en alles regelen bij slecht weer.
Via zijn zus Marlies rolde hij vervolgens het vrouwen- en meisjesvoetbal in. Wat begon als ‘rijdende broer’, groeide al snel uit tot een breed takenpakket. Grensrechter, elftalleider, teammanager, commissielid, wedstrijdsecretaris – Van Aalst deed het allemaal. “Ik was een onnavolgbare linksbuiten,” zegt hij met een knipoog, maar zijn echte kracht bleek uiteindelijk buiten het veld te liggen.
Sinds begin jaren ’90 is hij onafgebroken actief in verschillende functies. Van bardiensten tot het ophalen van oud papier en het regelen van vervoer bij uitwedstrijden: niets is hem te veel. Zijn inzet bleef niet onopgemerkt. In 2014 werd hij benoemd tot Lid van Verdienste, een erkenning voor zijn jarenlange toewijding. Voor Van Aalst draait vrijwilligerswerk om meer dan alleen taken uitvoeren. “Het is het mooiste wat er is,” zegt hij stellig. “Je doet iets wat je leuk vindt, maar nog belangrijker: je maakt het anderen naar de zin.” Hij geniet zichtbaar van de kleine dingen: een warme kop koffie op zaterdagochtend, goed georganiseerde wedstrijden en het plezier van spelers.
Die betrokkenheid is volgens hem ook precies waar de uitdaging ligt voor een club als Berkel. Met meer dan duizend leden is het een enorme organisatie die dag in, dag uit moet draaien. “De grootste uitdaging blijft het vinden van voldoende vrijwilligers,” legt hij uit. “Zonder die extra handjes red je het simpelweg niet.” Daarnaast zijn er ambities, zoals het verbeteren van de accommodatie en het aanleggen van extra kunstgrasvelden om de groei op te vangen. Zijn favoriete moment van de week? Daar hoeft hij niet lang over na te denken. “De zaterdag, absoluut.” Vanaf half zeven ’s ochtends is hij op de club te vinden. “Voorbereiden, mensen helpen, en later op de dag samen een biertje en een broodje bal. Napraten, lachen – dat is voor mij de perfecte dag.” Zelfs op voetballoze zaterdagen is hij er te vinden, gewoon voor de gezelligheid.
Thuis, werk en club weet hij goed te combineren. Als alleenstaande heeft hij de ruimte om zich volop in te zetten, al vraagt het soms om discipline. “Structuur en duidelijke afspraken zijn belangrijk,” zegt hij. “En af en toe ook even aan jezelf denken.” De club zit diep in de familiegeschiedenis. Zijn vader was jarenlang actief als vrijwilliger en stond aan de basis van het pupillenvoetbal. Zijn moeder stond achter de bar. Hoewel zij inmiddels is overleden en zijn familie niet meer actief is binnen de club, voelt Van Aalst zich nog altijd verbonden. “Ik hou de eer hoog,” zegt hij trots. Stoppen? Daar denkt hij voorlopig niet aan. “Zolang ik het leuk vind en mensen mijn inzet waarderen, ga ik door,” zegt hij resoluut. “Eigenlijk tot ik er niet meer ben.”
Zijn grootste wens voor de toekomst is helder: dat Berkel blijft zoals het is. “Een warme, gezellige familieclub waar iedereen zich thuis voelt.” Daarnaast hoopt hij op verdere groei, betere faciliteiten en meer parkeergelegenheid – “want dat blijft op zaterdag een drama.” Maar bovenal wil hij dat de club blijft draaien op eigen mensen, met jeugdspelers die doorstromen naar het eerste en misschien zelfs de stap maken naar het betaald voetbal.
De Berkel-vrouwen zijn een van de weinige elftallen die dit weekeinde in actie komen. “Wij zijn volgens mij de enigen die spelen zaterdag. Het wordt een mooi dagje, maar ook een vroegertje. We gaan al om 8.30 uur vertrekken met de bus en spelen dan in het Overijsselse Oldenzaal de inhaalwedstrijd tegen FC Berghuizen. De wedstrijd was in januari afgelast vanwege de sneeuw”
